Ενορία I.N.Προφήτη Ηλία Παγκρατίου

Λεηλατήσαμε τή γῆ μας. Τή ριμάζουμε, δέν τήν ἁγιάζουμε, τήν κατακτοῦμε, δέν τήν χρησιμοποιοῦμε, ἀσχημαίνουμε τήν ὀμορφιά της, δέν σεβόμαστε τά ἀγαθά της. Καί ἐμεῖς οἱ χριστιανοί οἱ μιμητές τοῦ Παύλου καί μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας σηκώσαμε τείχη. Δέν ἀντέχει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, δέν χαίρεται ὁ ἀδελφός μέ τήν πρόοδό σου. Δέν δίνεις τό πλεόνασμα στόν στερημένο διπλανό σου. Ὁ ἕνας πετάει καί ὁ ἄλλος πεινάει. Ποῦ εἶναι οἱ πρῶτοι χριστιανοί τῶν πράξεων τῶν Ἀποστόλων; Αὐτοί πού λειτουργούσαν ὑπογείως, στίς κατακόμβες καί ἦσαν πλήρεις πνεύματος ἁγίου; Τά εἶχαν ὅλα κοινά. Μία ψυχή, ἕνα πνεῦμα. «Τοῦ δέ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία, καί οὐδέ εἷς τί τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά… Χάρις τε μεγάλη ἦν ἐπί πάντας αὐτούς. Οὐδέ γάρ ἐνδεής τίς ὑπήρχεν ἐν αὐτοῖς» (Πρ. 4, 32-24). Σεβαστέ μου, π. Θεόκλητε, ἀγαπητοί μου πατέρες, φιλέορτοι ἀδελφοί μου, «ἐν μέσῳ ἐποχῆς σκολιᾶς καί διεφθαρμένης» συναχθήκαμε ἐδῶ σήμερα, στό ταπεινό ναΰδριο τῶν ἀναργύρων Ἁγίων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ γιά νά συνεφρανθοῦμε ἐνθέως τιμῶντας καί ζῶντας τή μνήμη τους. Σέ κάθε ἑόρτια σύναξη προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία ὅλους ἐμᾶς. Καί ὁ Κύριος, ὅπως ἀκούσαμε στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα προσκάλεσε τούς δώδεκα μαθητές Του γιά νά τούς προσφέρει πλούσια δῶρα, δηλ. τήν ἐξουσία κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων καί τήν ἱαματική χάρη. Ὅταν προσκαλεῖ ὁ Ἰησούς, μόνο ὠραία πράγματα ἔχει νά μᾶς δώσει. Εὐλογίες, δύναμη θεωτική, φωτιστική Χάρη. Αὐτή τήν πρόσκληση ἀποδέχτηκαν καί οἱ ἅγιοί μας ἀνάργυροι. Ἀκολούθησαν τόν Ἰησοῦ ἀφέντες ἅπαντα, δηλ. δόξα, χρήμα καί ἡδονές καί κράτησαν μόνο τήν γνώση τους γιά νά ἐκδηλώνουν μέσω αὐτῆς τή θεραπεία στούς πάσχοντες. Ὡς ἱατροί πού ἦσαν θεράπευαν τά σώματα τῶν πασχόντων, ἀλλά καί ὡς ἅγιοι ἐνίσχυαν τίς ψυχές αὐτῶν. Ἔτσι φρόντιζαν εἰς βάθος τόν ὅλο ἄνθρωπο καθώς συνδύαζαν ἀρμονικά τήν ἀγάπη μέ τή γνώση. Δυστυχῶς ὅμως σήμερα ἐνώ ἡ γνώση γιγαντώνεται, ἡ ἀγάπη σμικρύνεται. Ἐνώ ἡ επικοινωνία διευκολύνεται, ἡ κοινωνία ἀποξενώνεται. Ἐνώ οἱ μετακινήσεις ὅλο καί περισσότερο πληθαίνουν, οἱ θυσιαστικές κινήσεις λιγοστεύουν. Θά λέγαμε πώς τά μικρόβια ὅλο καί περισσότερο χῶρο καταλαμβάνουν μέσα στόν ὁργανισμό τοῦ κόσμου μέ ἀποτέλεσμα τά ὑγιῆ μέλη νά λιγοστεύουν δραματικά μέρα μέ τήν μέρα. Τί φταίει ἄραγε; Μά, διώξαμε τούς ἱατρούς ἀπ’ τή ζωή μας. Τί προκοπή περιμένουμε; Ὁ Ἰησούς σύν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ στό περιθώριο τοῦ κόσμου. Δέν τούς θέλουμε στά πόδια μας. Προτιμοῦμε τά νοσηρά φαινόμενα τῆς πτώχειας, τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν ἀσθενεστέρων ἀπό τούς ἱσχυρούς, τῆς ψυχασθένειας, τῶν καταθλίψεων, τῶν πληγωμένων σχέσεων, τῶν ἐξαρτηματικῶν οὐσιῶν. Ἕνας μεγάλος Σέρβος Ἅγιος, ὁ Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἔδωσε ἕναν ὠραίο τίτλο σέ βιβλίο του : «δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται». Καί ἐπειδή οἱ δρόμοι μας σήμερα δέν ἔχουν θεό, ἔρχεται προχθές ὁ Γάλλος πρωθυπουργός κ. Σαρκοζί νά δηλώσει : «ὁ κόσμος πλέον δέν πάει καλά… Οἰκονομική κατάρρευση καί 20 ἑκατομμύρια ἄνεργοι θά προκύψουν στήν Εὐρώπη μέσα στό 2009». Λεηλατήσαμε τή γῆ μας. Τή ριμάζουμε, δέν τήν ἁγιάζουμε, τήν κατακτοῦμε, δέν τήν χρησιμοποιοῦμε, ἀσχημαίνουμε τήν ὀμορφιά της, δέν σεβόμαστε τά ἀγαθά της. Καί ἐμεῖς οἱ χριστιανοί οἱ μιμητές τοῦ Παύλου καί μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας σηκώσαμε τείχη. Δέν ἀντέχει ὁ ἕνας τόν ἄλλον, δέν χαίρεται ὁ ἀδελφός μέ τήν πρόοδό σου. Δέν δίνεις τό πλεόνασμα στόν στερημένο διπλανό σου. Ὁ ἕνας πετάει καί ὁ ἄλλος πεινάει. Ποῦ εἶναι οἱ πρῶτοι χριστιανοί τῶν πράξεων τῶν Ἀποστόλων; Αὐτοί πού λειτουργούσαν ὑπογείως, στίς κατακόμβες καί ἦσαν πλήρεις πνεύματος ἁγίου; Τά εἶχαν ὅλα κοινά. Μία ψυχή, ἕνα πνεῦμα. «Τοῦ δέ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καί ἡ ψυχή μία, καί οὐδέ εἷς τί τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά… Χάρις τε μεγάλη ἦν ἐπί πάντας αὐτούς. Οὐδέ γάρ ἐνδεής τίς ὑπήρχεν ἐν αὐτοῖς» (Πρ. 4, 32-24). Πω, πω, μεγαλείο ἐνθέων ἀνθρώπων! Σέ ἐκείνη τή μακαρία σύναξη τῶν πρώτων χριστιανῶν δέν ὑπῆρχε τό δικό μου καί τό δικό σου, δέν συναντούσες πτωχό. Ὁ καθένας λάμβανε ὅ,τι εἶχε ἀνάγκη. Τώρα ὅμως εἴμαστε ἐλεύθεροι : «Χαῖρε, ὤ χαῖρε ἐλευθεριά». Ὁ καθένας κάνει ὅ,τι θέλει καί σαρώνει τόν ἀδελφό του προκειμένου νά κινεῖται ἐλεύθερα καί ἄνετα. Θά πῶ κάτι καί ἄς κακοφανεῖ ὁ λόγος μου. Οἱ διωγμοί τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας πρόσφεραν ἑκατομμύρια μεγαλομαρτύρων, τούς ὁποίους ἐμεῖς σήμερα συναθροιζόμαστε γιά νά τιμήσουμε. Ἡ εὐημερία τῆς σύγχρονης αὐτοκρατορίας τοῦ δολλαρίου καί τοῦ εὐρώ, τί προσφέρει, ἀγαπητοί μου; Νερόβραστους ἀνθρώπους, ἀσθενείς στό σῶμα καί στήν ψυχή, βολεψάκιδες καί φίλαυτους, ἰδιοτελεῖς καί νευρασθενικούς, καταθλιπτικούς καί δειλούς.